Reisverhalen blog
HET ZEPPOS-0060 REISVERHAALvan Rudi Van Hecke, CptnZeppos passagier
Helemaal van de kaart Met een containerschip naar Finland Antwerpen Linkeroever _ Aan de rand van het havengebied kijk ik nog even om. In het zachte licht van de herfstochtend zie ik de Pulpca boven de stapels containers uittorenen. Ze is een week lang mijn thuis geweest, weg van alles en iedereen. Ze heeft mij geleerd hoe heilzaam het is om even totaal van de kaart te zijn. Noem mij sentimenteel, maar ik klik nog geregeld de app MarineTraffic open, om te zien waar de Pulpca vaart. Een containerschip met een buikholte als een kathedraal, waarin hele vrachtwagens en enorme machines kunnen verdwijnen. Met stapels containers op het dek, vele meters hoog. Meer dan tweehonderd meter lang is de Pulpca, meer dan twintig meter breed, met een brug - zo heet de stuurhut - als een balzaal hoog boven de golven. Altijd op zoek naar reisavonturen als ik ben, zowel dichtbij als veraf, was passagier zijn op een vrachtschip een droom die ik al lang meedroeg. Kapitein Zeppos maakte die ineens concreet. Onder de naam van die in Vlaanderen legendarische tv-figuur, biedt een klein Antwerps reisagentschap vrachtschipreizen aan. En zo stap ik op een zonnige vrijdagnamiddag in september de Pulpca op, met een rugzak vol boeken. Omdat op sommige reizen chauffeurs bij hun vrachtwagen blijven om in het land van bestemming verder te rijden, hebben de meeste vrachtschepen een paar extra kajuiten. Sommige rederijen stellen die open voor passagiers. Soms kun je zelfs je auto of motorfiets meenemen. Navigeren met je ogen dichtDenk nu niet: wat een leuke cruise! Je wordt niet aan je lot overgelaten uiteraard. Drie keer per dag eten, gewone kost maar lekker en verzorgd. Een nette kajuit met toilet en badkamer. Een eetruimte met water en koffie, een zeer comfortabele zitruimte. Maar entertainment is niet inbegrepen. Aan boord wordt gewerkt, overal en altijd, dag en nacht. Passagiers die vrijelijk overal rondzwerven, zijn daarbij zeer storend, of ze brengen zichzelf of de bemanning in gevaar. Je blijft dus op het passagiersdek, maar een paar keer per dag mag je naar de brug, waar het schip bestuurd wordt. Dat alleen al is telkens weer een bijzonder ervaring. Maar verwacht niet dat je daar geëntertaind wordt. Een korte groet, een knik van herkenning - je wordt getolereerd op de brug, je bent welkom, maar dat is het dan ook. De kapitein en de stuurlui zijn aan het werk, met volle focus. En dat is nodig. ’s Nachts is het pikdonker op zee, alleen de navigatieschermen lichten op. Adembenemend is het, dat zo’n reusachtig schip wordt bestuurd vanop computerschermen. En dat op enkele van de meest drukke zeeroutes ter wereld. Niet toevallig is de stuurman permanent in gesprek met de andere schepen in de buurt. Stel je voor dat je door Brussel moet rijden met je ogen dicht, alleen geleid door de stem op je gps, en de richtlijnen van de chauffeurs rondom jou. Diep, diep respect voor de zeelui die dat klaarspelen. De ziel van de zwerverJe bent dus op jezelf aangewezen. En dat is heel erg verfrissend, vooral voor mensen als ik wiens maag in een knoop slaat (sloeg) bij het idee om alleen te moeten zijn. Aan boord zocht ik vaak de eenzaamheid op. Begrijp mij niet verkeerd, de andere drie passagiers waren leuke mensen. We zagen elkaar drie keer per dag bij de maaltijden, en vaak ook op andere momenten. Soms kort, soms wat langer. Maar verder deed iedereen zijn ding. Af en toe, dichtbij land, kun je online gaan met je telefoon of tablet. Maar vaak ook niet. Lezen, schrijven, nadenken, of vanop de brug uitkijken over de zee. Meewiegen met de golven de zoute wind op je vel voelen, je geest laten opgaan in water en wolken. Ik had werkelijk geen idee hoe rustgevend - zelfs troostend - dat is. Ik heb de ziel van een zwerver, dat vermoedde ik al lang. Sinds de Pulpca weet ik het zeker. We doen twee Finse havens aan, Hanko en Rauma, dan mogen de passagiers even van boord. Leuk. Stad verkennen, terrasje doen, biertje drinken. Aan boord is geen alcohol, dat pintje gaat er vlot in. Maar als ik na een paar uur de Pulpca weer binnenstap, overvalt mij een onmiskenbaar thuisgevoel. Leef verder in vredeEn later op de avond, als alles is geladen en gelost, slaan de motoren aan, en begint dat grote beest te grommen. Niet dreigend, neenee, eerder geruststellend, als het spinnen van een gigantische kat. Een trillen waar je verbazend snel gewend aan raakt. Dat je pas opmerkt wanneer het schip in de haven is aangemeerd, en de motoren stilvallen. Dat aanmeren is trouwens een attractie op zich. Eén of twee sleepboten duwen dat enorme gevaarte naar de kaai. Je voelt niet eens een schokje als het schip op letterlijk enkele centimeter afstand van de kaai stil komt te liggen. Alsof je een kind in zijn wiegje legt. En nieuwgeboren, zo voel ik mij als ik van boord stap in Antwerpen. Ik heb vrede met de wereld, en met mezelf. Dat gevoel zal dagenlang aanhouden, en dan geleidelijk aan verwateren. U fronst de wenkbrauwen, u twijfelt of u dat wel kunt geloven, en dat begrijp ik. Het is ook moeilijk uit te leggen, na amper een week op zee. Maar zeeën en oceanen zijn de laatste echte wildernis op aarde. Misschien krijgen we daar pas verbinding met wat we in essentie nog altijd zijn, na duizenden jaren van evolutie en beschaving: nomaden. Misschien is over land en water zwerven de natuurlijke staat van de mens. Probeer het eens, en laat het ons weten.Rudi Van Heckewords_media@me.com
WELKOM AAN BOORD
Je eigenverhaal starten?
Je verhaal begint met ons te vertellen op welke zee of oceaan je tijd wil spenderen en wanneer je jouw avontuur wil starten.
CONTACTEER ONS